<![CDATA[
Jakie zmiany wprowadziła nowelizacja? Ustawa przede wszystkim zwiększyła kary za nieuzasadnione ustawowo zabijanie zwierząt i za znęcanie się nad nimi z dwóch do trzech lat pozbawienia wolności. Jeśli czyny te dokonywane są ze szczególnym okrucieństwem, maksymalny wymiar kary wynosi wtedy 5 lat pozbawienia wolności.
Nowością jest obowiązek orzekania przez sąd nawiązki dla sprawcy, który popełnił czyny zabronione związane ze znęcaniem się nad zwierzętami. Jej wysokość wynosić może od 1000 zł do nawet 100.000 zł. Orzeczona kwota będzie musiała zostać przekazana na cel związany z ochroną zwierząt. Przed nowelizacją orzekanie nawiązki nie było obowiązkowe. Jak informuje resort, była ona dodatkiem do kary w przypadku 39 proc. skazań, a w 88 proc. kwota nawiązek nie przekraczała 1000 zł.
Wraz z wejściem w życie nowelizacji zmieniły się także zasady dotyczące zakazy wykonywania zawodów związanych z kontaktem ze zwierzętami. Orzeczenie takiego zakazu w dalszym ciągu nie będzie obowiązkowe w przypadku podstawowych typów czynów karalnych popełnionych na zwierzętach. Obligatoryjnie zakaz ten trzeba będzie orzec w przypadku czynów dokonanych ze szczególnym okrucieństwem. Może on być jednak stosowany tylko w sytuacji, gdy czyn popełniono w związku z wykonywaniem danego zawodu.
Podobne zmiany odnoszą się również do kwestii zakazu posiadania zwierząt. Fakultatywne pozostanie orzeczenie takiego zakazu przy podstawowym typie czynów karalnych popełnianych na zwierzętach. Będzie on natomiast obligatoryjny w przypadku znęcania się ze szczególnym okrucieństwem. Dodatkowo, przepisy przewidują orzeczenie zakazu posiadania zwierząt w przypadku warunkowego umorzenia postępowania.
Zgodnie z przeprowadzoną nowelizacją, wydłużony został czas odnoszący się do orzekania zakazu posiadania zwierząt i zakazu wykonywania zawodów, które są związane z wykorzystaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie. Do tej pory ten środek karny mógł być wymierzany na maksymalnie 10 lat. Od 19 kwietnia 2018 r. jest to 15 lat. Co więcej, nowelizacja wprowadziła karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat za nieprzestrzeganie niniejszych zakazów.
]]
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.