Zarząd Iustitii apeluje do sędziów sądów dyscyplinarnych o nieorzekanie

&lt![CDATA[

„Postępowania dyscyplinarne stały się obecnie narzędziem represji władzy politycznej wobec sędziów, którzy prowadzą działalność publiczną lub wydają orzeczenia niezgodne z wolą tej władzy” – głosi list wysłany przez zarząd Iustitii do sędziów sądów dyscyplinarnych działających przy sądach apelacyjnych.

Sądy dyscyplinarne przy sądach apelacyjnych – jako I instancja – rozpatrują większość spraw dyscyplinarnych sędziów. Drugą instancją dla ich orzeczeń jest Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego.

Jak powiedział w piątek PAP rzecznik prasowy Iustitii sędzia Bartłomiej Przymusiński, wystosowanie listu wiąże się z tym, że „sprawy dyscyplinarne zaczęły trafiać w nowym trybie do Izby Dyscyplinarnej SN oraz z faktem bliskich rozstrzygnięć TSUE” w sprawach zmian w polskim sądownictwie.

Zwracając się do sędziów tych sądów, zarząd Iustitii zaznaczył w liście, że niezależnie od tego, jakie będą wydawali rozstrzygnięcia – „choćby najbardziej sprawiedliwe”, to otworzą one „drogę do postępowania przed Izbą Dyscyplinarną SN, która w naszym przekonaniu jest niekonstytucyjnym sądem wyjątkowym, wyłonionym w postępowaniu przed niekonstytucyjnym, upolitycznionym organem nazywanym Krajową Radą Sądownictwa”.

„Może mieć to nieodwracalne, wręcz tragiczne skutki dla sędziów szykanowanych za działalność publiczną w obronie praworządności lub ściganych za wydanie konkretnych orzeczeń. Przekazanie akt spraw dyscyplinarnych, niezależnie od treści podjętego przez was orzeczenia, do sądu o wątpliwych konstytucyjnie podstawach, obsadzonego w niekonstytucyjny sposób, będzie obarczało państwa współodpowiedzialnością za skutki postępowań przed Izbą Dyscyplinarną” – napisał zarząd Iustitii do sędziów sądów dyscyplinarnych.

W liście – przekazanym w piątek PAP – dodano, że wątpliwości dotyczące postępowań dyscyplinarnych podziela Komisja Europejska, która wszczęła procedurę naruszeniową wobec Polski, a TSUE rozpoznaje sprawę pytań polskich sądów, w których jest kwestionowane funkcjonowanie Izby Dyscyplinarnej SN.

„Dlatego apelujemy do państwa, byście do czasu wyjaśnienia przez TSUE statusu osób powołanych na urząd sędziego w Izbie Dyscyplinarnej oraz wątpliwości co do konstrukcji postępowania dyscyplinarnego w polskim porządku prawnym – powstrzymali się od orzekania i od przedstawiania tej Izbie akt z odwołaniami stron, zawieszając postępowania do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii, względnie kierowali kolejne pytania prejudycjalne do TSUE” – głosi apel.

„Apelujemy do waszych sędziowskich sumień i waszego poczucia odpowiedzialności: nie przykładajcie ręki do procesów, w których obwiniony pozbawiony jest podstawowych praw przysługujących oskarżonemu, nie legitymizujcie niekonstytucyjnego sądu” – napisał zarząd Iustitii.

Izba Dyscyplinarna SN powstała na mocy ustawy o SN, która weszła w życie w kwietniu ub.r. Ustawa ta powołała dwie nowe izby: Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz właśnie Dyscyplinarną. Przy okazji utworzenia Izby Dyscyplinarnej zmodyfikowano procedurę rozpoznawania spraw dyscyplinarnych. Izba ta bada bowiem sprawy dyscyplinarne sędziów SN i te „dyscyplinarki” sędziów i prokuratorów, w których zarzucono im przewinienie dyscyplinarne będące jednocześnie przestępstwem.

Zgodnie z ustawą Izba Dyscyplinarna składa się z Wydziału Pierwszego i Drugiego. Pierwszy zajmuje się m.in. przewinieniami dyscyplinarnymi sędziów i prokuratorów wyczerpującymi znamiona umyślnych przestępstw. Wydział Drugi rozpatruje odwołania od orzeczeń sądów dyscyplinarnych I instancji w sprawach sędziów i prokuratorów, kasacje od orzeczeń dyscyplinarnych i odwołania od uchwał KRS.

W połowie maja TSUE informował, że opinia jego rzecznika generalnego w sprawie pytań prejudycjalnych SN dotyczących m.in. niezależności KRS zostanie wydana 27 czerwca. Z kolei 24 czerwca TSUE ma wydać wyrok w sprawie skargi, jaką Komisja Europejska złożyła na Polskę za zmiany w SN, w wyniku których z urzędu miała odejść część sędziów, w tym prezes Małgorzata Gersdorf.

Ostatnio Izba Cywilna SN zdecydowała o skierowaniu kolejnego pytania do TSUE na kanwie sprawy krakowskiego sędziego Waldemara Żurka; zdaniem Izby „doszło do rażącego naruszenia prawa polskiego, jeśli chodzi o system powoływania sędziów SN”.

]]
Więcej informacji

Prawo

Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe

Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.

Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *