Ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (cz. 7)

W niniejszej części przedstawiamy dokładnie procedurę rozpatrywania zarzutów. Szczegółowe jej opisanie jest ważne z tego powodu, że tryb rozpoznania zarzutów w praktyce wywołuje wiele wątpliwości. Przede wszystkim należy pamiętać, że organ egzekucyjny przed rozstrzygnięciem sprawy w zakresie wniesionych zarzutów musi uzyskać stanowisko wierzyciela. Nie ma takiej konieczności jedynie w stosunku do środka prawnego, którego podstawą jest twierdzenie, że zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny (dotyczy to wyłącznie egzekucji świadczeń pieniężnych), oraz wtedy, gdy organ egzekucyjny i wierzyciel to ten sam podmiot.

Ta ostatnia kwestia została potwierdzona przez uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r. (sygn. akt I FPS 4/06). Pomimo to jeszcze obecnie organy egzekucyjne będące jednocześnie wierzycielem wydają stanowisko, orzekając w tej ostatniej roli. Nie jest to dopuszczalne. Uważa się bowiem, że organ egzekucyjny formalnie nie podejmuje czynności procesowych właściwych tylko wierzycielowi, gdyż byłoby to działanie nieważne (podjęte z naruszeniem przepisów o właściwości). Tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego czyni bezprzedmiotowym wyodrębnianie wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Przykładem takiej sytuacji jest występowanie w procedurze egzekucyjnej dużych miast, które działają w niej w obu wymienionych rolach. Istotne jest także kolejne zagadnienie. Otóż organ egzekucyjny rozstrzyga zarzut dopiero po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela wydanego w formie postanowienia. Trzeba przypomnieć, że na postanowienie to przysługuje zażalenie, a następnie od rozstrzygnięcia organu drugiej instancji skarga do sądu administracyjnego.

Podobnie jest z postanowieniem organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Drugi środek prawny omówiony w tej części komentarza to wniosek o wyłączenie rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji. Może go złożyć do organu egzekucyjnego osoba trzecia. Musi to nastąpić w terminie czternastu dni od uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa. Osoba trzecia wraz z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji przedstawia lub powołuje dowody na jego poparcie. Rozpatrzenie wniosku osoby trzeciej o wyłączenie rzeczy lub prawa spod egzekucji przez administracyjny organ egzekucyjny nie jest zadaniem prostym, gdyż musi on dokonać wszechstronnej oceny, czy w świetle przedstawionych dowodów przysługuje jej prawo do rzeczy. Trzeci środek prawny to skarga na czynności egzekucyjne lub przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Obok zarzutów to jedno z najważniejszych narzędzi obrony przysługujących zobowiązanemu. Nieuzasadnione przedłużenie postępowania może skarżyć także wierzyciel, jeśli nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym.

PRZEJDŹ DO KOMENTARZA W E-DGP >>

Skargę na czynności egzekucyjne zobowiązany może wnieść w terminie 14 dni od zawiadomienia go o danej czynności. Organ egzekucyjny rozstrzyga ją w formie postanowienia. Na rozstrzygnięcie dotyczące oddalenia skargi zobowiązany może wnieść zażalenie.

Leszek Jaworski, prawnik specjalizujący się w prawie administracyjnym

Więcej informacji

Prawo

Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne - reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy - reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne - jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne - reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe

Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.

Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *