Za wyborem głosowało 228 posłów, 25 było przeciw, a dwóch wstrzymało się od głosu. Kandydaturę poparł klub PiS oraz koło WiS. Przeciw głosował Kukiz’15. Kluby PO, Nowoczesnej, PSL oraz koło UED w zdecydowanej większości nie wzięły udziału w głosowaniu.
By objąć funkcję nowy sędzia musi być zaprzysiężony przez prezydenta Andrzeja Dudę.
Prof. nadzw. dr hab. nauk prawnych J. Wyrembak urodził się 12 marca 1967 r. w Wieluniu. Jest absolwentem studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Aktualnie zatrudniony jest na Wydziale Prawa i Administracji Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie, a także w Wyższej Szkole Informatyki Stosowanej i Zarządzania w Warszawie. Jest członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie, jednak nie wykonywał zawodu adwokata w związku z zatrudnieniem na stanowisku eksperta ds. legislacji w Biurze Analiz Sejmowych Kancelarii Sejmu. Po wyborach parlamentarnych w 2015 r. został wybrany przez Sejm na stanowisko sędziego Trybunału Stanu.
Kandydatura Wyrembaka do TK została zgłoszona przez PiS. Opozycja zarzucała kandydatowi m.in., że jest członkiem tej partii oraz że stanowisko, na które ma zostać wybrany, jest już od dawna obsadzone przez prof. Romana Hausera, wybranego przez poprzedni Sejm w październiku 2015 r.
„Pełnię aktualnie funkcję sędziego Trybunału Stanu. W związku z objęciem tej funkcji złożyłem wniosek o zawieszenie mojego członkostwa w PiS. Ten wniosek został uwzględniony. Do końca ubiegłego roku moje członkostwo w partii było zawieszone. W związku z wyrażeniem zgody na kandydowanie na stanowisko sędziego TK (…) złożyłem także wniosek w sprawie ostatecznego wystąpienia z PiS” – mówił podczas czwartkowego posiedzenia komisji sejmowej prof. Wyrembak. Dodawał, że na razie nie ma informacji na temat losów tego wniosku. „Być może decyzja w tej sprawie już zapadła” – zaznaczał.
Ponadto mówił, że „sędzia Roman Hauser jest obecnie sędzią orzekającym w Naczelnym Sądzie Administracyjnym”. Dodawał, że „niemożliwa jest sytuacja, że prof. Hauser sprawuje dziś jednocześnie funkcje: czynnego sędziego NSA i sędziego TK”.
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.