TK: składający zażalenie na zatrzymanie za wykroczenie ma prawo do udziału w posiedzeniu sądu

Ponadto TK uznał, iż niekonstytucyjny jest przepis dopuszczający zatrzymanie cudzoziemca, którego tożsamość została ustalona, a któremu zarzucono popełnienie wykroczenia zagrożonego wyłącznie grzywną.

Trybunał rozpoznał we wtorek skargę konstytucyjną Holendra, który kierując autem został zatrzymany przez policjantów za wykroczenie polegające na przekroczeniu ograniczenia prędkości. Skarżący nie przyznał się do popełnienia czynu i odmówił zapłaty mandatu, w związku z czym został zatrzymany i przewieziony do komendy powiatowej policji w celu przeprowadzenia dalszych czynności zmierzających do skierowania do sądu wniosku o ukaranie. Po zatrzymaniu został przesłuchany w obecności obrońcy, a następnie zwolniony.

Mężczyzna złożył do sądu zażalenie na zatrzymanie. Sąd rejonowy uznał zatrzymanie – za zasadne, legalne i prawidłowo wykonane. W skardze konstytucyjnej wskazano jednak, że „postanowienie sądu rejonowego wydane na posiedzeniu niejawnym, w którym skarżący nie miał prawa wziąć udziału, narusza jego konstytucyjne prawa i wolności”.

TK podzielił w części argumentację skargi i uznał za niekonstytucyjne dwa przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

„Przepisy rzeczywiście nie gwarantują ani osobie zatrzymanej, ani jej pełnomocnikowi prawa do udziału w posiedzeniu sądu rozpatrującego zażalenie na zatrzymanie, nie wymagają od sądu nawet poinformowania zainteresowanego o terminie posiedzenia” – mówił w uzasadnieniu wyroku sędzia TK Piotr Pszczółkowski. Jak dodał „TK już we wcześniejszych orzeczeniach zwracał uwagę na konieczność zapewnienie osobie, wobec której został zastosowany środek polegający na pozbawieniu lub ograniczeniu wolności osobistej, prawa do udziału w posiedzeniu sądu rozpatrującego zażalenie na taki środek”.

TK wskazał ponadto, że nie sposób uznać, iż zatrzymanie cudzoziemca w przypadku wykroczenia „jest niezbędne do wyegzekwowania uiszczenia grzywny”. „W razie prawomocnego orzeczenia grzywny wobec cudzoziemca lub obywatela polskiego przebywających jedynie czasowo na terytorium Polski sąd może wystąpić o wykonanie tego orzeczenia bezpośrednio do właściwego sądu państwa UE, a wobec osób mających miejsce pobytu poza granicami UE pozostaje możliwość zatrzymania paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekraczania granicy” – zaznaczył sędzia Pszczółkowski.

Trybunał rozpoznał sprawę w składzie pięciu sędziów. Przewodniczącą składu była sędzia Małgorzata Pyziak-Szafnicka. Orzeczenie zapadło jednogłośnie.

]]>
Więcej informacji

Prawo

Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe

Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.

Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *