<![CDATA[
Często zdarza się, że z testamentów własnoręcznych wynikają nie
takie skutki, jakich oczekiwałby spadkodawca. Brak wiedzy
prawniczej testatora powoduje, że w testamentach
własnoręcznych popełnia błędy
dotyczące np. zapisów czy wydziedziczenia. Trzeba
pamiętać, że nieprecyzyjne zapisy mogą
doprowadzić do sporu pomiędzy spadkobiercami, a
wówczas testament będzie podlegał ocenie
sądu i może się zdarzyć tak, że wola
spadkodawcy wyrażona w testamencie zostanie zgodnie z
kodeksem postępowania cywilnego zastąpiona zasadami
ustawowymi – oznacza to, że w pierwszej
kolejności dziedziczyć będą
małżonek i dzieci, o ile są, a w razie ich braku
dalsi krewni, a nie osoby wskazane przez spadkodawcę.
Jeśli testament został
sporządzony w formie aktu notarialnego, podważenie go
jest stosunkowo trudne. Czynności notarialne dokonane
przez notariusza mają charakter dokumentu urzędowego.
Zaprzeczenie jego treści może nastąpić
tylko w szczególnych okolicznościach – osoba,
która zaprzecza prawdziwości dokumentu
urzędowego, powinna te okoliczności udowodnić.
Generalnie złożenie oświadczenia w formie aktu
notarialnego daje wysoki stopień prawdopodobieństwa,
że osoba składająca takie oświadczenie
uzyska zamierzone przez siebie efekty. Notariusz, jako
profesjonalista, wytłumaczy wszelkie zawiłości
związane z testamentem oraz zaproponuje taką jego
treść, która pozwoli w pełni
zrealizować zamierzenia testatora na wypadek jego
śmierci.
Testament notarialny sporządzany jest
przez notariusza. Czynność ta z reguły odbywa
się w kancelarii notarialnej, ale w sytuacji
wyjątkowej, gdy np. stan zdrowia testatora nie pozwala mu
na stawienie się w kancelarii notarialnej, testament
może być sporządzony w jego mieszkaniu, domu
opieki czy w szpitalu.
Warto wiedzieć, że testament
notarialny może na prośbę testatora zostać
zarejestrowany w Notarialnym Rejestrze Testamentów (NORT)
utworzonym przez Krajową Radę Notarialną.
Rejestracja taka jest warta rozważenia, ponieważ dla
spadkodawcy jest bezpłatna, a jednocześnie
umożliwia zainteresowanym szybkie odszukanie testamentu po
śmierci testatora.
]]
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.