<![CDATA[
Sprawa dotyczyła wykreślenia z księgi wieczystej służebności gruntowej przechodu i przejazdu przysługującej Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej (WSM). Wniosek złożyła sama spółdzielnia, wskazując, że wcześniej notarialnie zrzekła się tego prawa. Sąd oddalił wniosek, bo oprócz WSM użytkownikiem wieczystym gruntu władnącego uprawnionym do tej służebności byli także właściciele mieszkań w budynkach należących do spółdzielni i tworzących z nią wspólnoty mieszkaniowe.
Apelacja WSM została oddalona, a problemy zaczęły się ze skargą kasacyjną. Warszawski Sąd Okręgowy jej nie przyjął, a spółdzielnia odwołała się od tej decyzji. W trakcie postępowania okazało się, że dwoje właścicieli mieszkań i współużytkowników wieczystych zmarło. Mimo to sąd kontynuował postępowanie. Spadkobiercy zmarłych nie zostali powiadomieni o stanie sprawy. Ostatecznie sąd okręgowy przekazał skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego.
SN ostatecznie wydał uchwałę, zgodnie z którą w razie śmierci uczestnika postępowania wieczystoksięgowego, którego prawo wpisane do księgi wieczystej ma być wykreślone, sąd nie zawiesza postępowania. SN wskazał, że art. 6261 par. 2 kodeksu postępowania cywilnego określa krąg uczestników postępowania, którymi oprócz wnioskodawcy są tylko te osoby, których prawa zostały wykreślone lub obciążone bądź na rzecz których wpis ma nastąpić. Sąd uznał, iż następstwo prawne po śmierci uczestnika postępowania nie jest tym samym co następstwo procesowe.
– Następca prawny, spadkobierca zmarłego uczestnika postępowania nie mieści się w kręgu uczestników wskazanych w tym przepisie, nie jest więc następcą procesowym zmarłego – powiedział sędzia Karol Weiz.
W takiej sytuacji sąd nie ma podstaw do zawieszenia postępowania. Spadkobiercy i inni następcy prawni zmarłego uczestnika mogą bronić swoich w dalszych postępowaniach – może być to powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, albo powództwo dotyczące wpisu w księdze wieczystej – ale wytoczone już w imieniu własnym.
]]
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.