<![CDATA[
Już czwartą godzinę trwa w piątek niejawne posiedzenie Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Krakowie, w trakcie którego rozpatrywany jest wniosek prokuratury o uchylenie immunitetu sędziemu Wojciechowi Łączewskiemu. Pierwsze posiedzenie w tej sprawie odbyło się w połowie lutego.
Wtedy też obrońcy sędziego zwrócili się do sądu, aby ten zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE. Zależało im na tym, by ten orzekł, czy system wymiaru sprawiedliwości w Polsce „w elemencie dyscyplinarnym, spełnia wymogi unijne”. Chcieli, by TSUE ocenił – jak mówił wtedy adw. Artur Pietryka – „czy system wymiaru sprawiedliwości w elemencie dyscyplinarnym, czyli dotyczącym sędziów i tego, jak oni pełnią służbę, spełnia wymogi, jakie stawiają przed nim regulacje unijne – Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ale też polska Konstytucja”.
Jak poinformował dziennikarzy PAP i „Gazety Wyborczej” w przerwie w posiedzeniu prok. Marek Pubrat, sąd zdecydował, że nie skieruje do TSUE pytania prejudycjalnego. Powiedział również, że w odpowiedzi na tę decyzję obrona sędziego Łączewskiego wniosła o „umorzenie podstępowania w przedmiocie wydania uchwały o uchylenie immunitetu”.
Łączewski to sędzia znany m.in. z tego, że cztery lata temu orzekał w składzie sędziowskim, który skazał m.in. byłego szefa CBA Mariusza Kamińskiego na trzy lata więzienia, m.in. za przekroczenie uprawnień i nielegalne działania operacyjne CBA w tzw. „aferze gruntowej”.
Jeżeli sąd zgodzi się na uchylenie mu immunitetu, prokuratura będzie mogła przedstawić sędziemu zarzuty i ewentualnie skierować akt oskarżenia do sądu, przed którym będzie toczyło się postępowanie karne.
Wniosek, który prokuratura skierowała do sądu 21 stycznia, dotyczy złożenia przez Łączewskiego doniesienia o przestępstwie, którego nie było, i składania fałszywych zeznań.
]]
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.