Kiedy wykroczenie, a kiedy przestępstwo?
Specyfika odpowiedzialności karnej nietrzeźwych kierowców wyraża się w fakcie, iż wymiar ich kary zależy od kilku czynników – przede wszystkim stężenia alkoholu we krwi oraz rodzaju (mechaniczne/niemechaniczne) prowadzonego pojazdu. W zależności od pierwszego, jazda po pijanemu może być postrzegana jako wykroczenie lub przestępstwo.
O wykroczeniu mówi się w przypadku, gdy zawartość alkoholu wynosi od 0,2 do 0,5 promila we krwi lub od 0,1 mg do 0,25 mg w 1 dm3 wydychanego powietrza.
Przestępstwo natomiast stanowi sytuacja prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, kiedy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila alkoholu, albo zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg.
Kara za wykroczenie
O sposobie karania opisywanego wcześniej wykroczenia decyduje Kodeks wykroczeń. Mówi on, iż jego sprawca może podlegać karze aresztu lub grzywny nie niższej niż 50 złotych (50 – 5000). Ponadto kierowca taki zostaje pozbawiony prawa prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat w wyniku orzeczenia sądu. Zakaz ten stanowi rodzaj środka karnego i jest jednoznaczny z obowiązkiem zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia określonego pojazdu.
W odniesieniu do kierowców pojazdów niemechanicznych zastosowanie ma łagodniejszy wymiar kary. Gdy popełnią oni wykroczenie mogą zostać ukarani karą grzywny (20 do 5 000 zł) lub aresztu do 14 dni. W takiej sytuacji może też dojść do orzeczenia sądu o zakazie prowadzenia pojazdów innych niż mechaniczne.
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.