W komunikacie dodano, że zmiana ta wynika z faktu, iż obecnie obowiązujące przepisy odwołują się w sposób fragmentaryczny do przepisów określających prawa i obowiązki sędziów zawartych w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, w sytuacji gdy ustawa z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego nie zawiera pełnego uregulowania tej kwestii.
„Ponadto, ustawa zmienia regulację określającą wymagania, jakie spełniać ma kandydat na sędziego Trybunału Konstytucyjnego, dodając – jako warunek objęcia urzędu sędziego Trybunału Konstytucyjnego – również spełnienie wymagań niezbędnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Obowiązująca ustawa z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego stanowi jedynie o spełnieniu wymagań niezbędnych do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego” – czytamy w komunikacie.
Nowelizacja dot. również kwestii świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego dla rodzin zmarłych sędziów TK, w tym rodzin sędziów TK w stanie spoczynku. W nowelizacji zawarto bardziej precyzyjne odesłanie do analogicznych rozwiązań z ustawy o Sądzie Najwyższym, bowiem gdy przyjmowano ustawę o statusie sędziów TK uczyniono odesłania do ustawy o SN, ale w niewystarczającym zakresie.
W celu – jak uzasadniano – zapewnienia spójności i ciągłości regulacji dotyczącej statusu rodzin zmarłego sędziego TK, wprowadzono także przepis, że regulacje te mają „obowiązywać z mocą od dnia wejścia w życie ustawy o statusie sędziów TK”.
Ustawa o statusie sędziów TK z listopada 2016 roku określa sposób nawiązania, zakres i zasady ustania stosunku służbowego sędziego TK, prawa i obowiązki sędziego Trybunału, sprawy immunitetu i nietykalności osobistej oraz zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego TK oraz prawa i obowiązki sędziego Trybunału w stanie spoczynku.
Ustawa wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia.
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.