<![CDATA[
Sprawa dotyczyła sporu pomiędzy byłymi kochankami. Mężczyzna żądał od byłej partnerki ponad 150 tys. zł wraz z ustawowymi odsetkami, liczonymi od lutego 2017 roku. Twierdził, że zobowiązanie wynika z zawartej przez strony umowy pożyczki.
Pozwana przyznała, że otrzymywała pieniądze od powoda. Wyjaśniła jednak, że stanowiły one darowizny „czynione przez niego z własnej inicjatywy i kontynuowane, mimo jej informacji, że nie jest w stanie zwrócić tych pieniędzy nawet w części”. Jej zdaniem kochanek pomagał jej w trudnej sytuacji życiowej. Sąd analizując sprawę ustalił, że para znała się ponad 20 lat. Pomimo zawarcia związków z innymi osobami utrzymywali kontakt, a po rozpadzie małżeństw spotykali się. Planowali nawet wspólną przyszłość w konkubinacie.
Po rozwodzie mężczyzna otrzymał sklep ogólnospożywczy, który stanowił jego główne źródło utrzymania oraz dom, w którym mieszkał. Pozwana za pieniądze otrzymane po zawarciu z mężem umowy o podziale majątku otrzymała samochód i 200 tys. zł. Pieniądze te przeznaczyła na zakup mieszkania, które zajmowała z nieletnim synem. Powód położył jej brakującą część ceny nieruchomości, a także pokrył koszty notarialne. Kobieta pracowała w Straży Miejskiej i dokształcała się na opłacanych przez pracodawcę studiach. Zarabiała około 2 tys. zł netto.
Para spotykała się raz u kobiety raz u mężczyzny. Z powodu otrzymanego świadczenia na kontynuację nauki, kobieta zobowiązana była do pracy w miejscu zamieszkania przez określony czas. W przeciwnym razie musiałaby zwrócić koszty studiów. Z uwagi na powyższe wspólne zamieszkanie z kochankiem było niemożliwe. Mężczyzna nadal pomagał ukochanej. Przelewał na jej konto różne kwoty np. na koszty remontu, inne wydatki związane z urządzeniem mieszkania, także w rewanżu za wspólne rozrywki i spędzanie czasu. W sumie przelał na konto pozwanej 150.600 zł.
Partnerzy nie zawarli w przedmiocie kwot żadnej umowy na piśmie. A pozwana nigdy nie zobowiązała się do zwrotu jakichkolwiek pieniędzy.
]]
Więcej informacji
Podział prawa ze względu na metodę regulacji:
1) Prawo wewnętrzne: Prawo konstytucyjne, Prawo cywilne – reguluje relacje między podmiotami prawa w relacji poziomej, czyli żaden z podmiotów pozostających w stosunku prawnym nie jest władny narzucić swojej woli drugiej stronie (cywilnoprawna metoda regulacji).
Prawo pracy – reguluje stosunki między pracodawcą a pracownikiem, a także organizacjami pracowników (związki zawodowe) metodą w zasadzie cywilnoprawną, jednak z dużym zakresem norm semiimperatywnych służących wyznaczeniu minimalnego poziomu ochrony pracownika.
Prawo karne – jest zbiorem norm mających na celu eliminację zachowań aspołecznych najcięższej wagi poprzez zastosowanie sankcji kary. (karnoprawna metoda regulacji).
Prawo administracyjne – reguluje relacje między podmiotami w stosunku pionowym, tj. wówczas gdy jeden z podmiotów może władczo kształtować sytuację prawną drugiego podmiotu. (administracyjnoprawna metoda regulacji).
Prawo rodzinne i opiekuńcze
Prawo finansowe
2) Prawo międzynarodowe
Podział prawa ze względu na przedmiot regulacji:
prawo autorskie, prawo bankowe, prawo budowlane, prawo celne, prawo człowieka, prawo dziecka, prawo energetyczne, prawo kanoniczne, prawo konstytucyjne, prawo konfliktów zbrojnych, prawo lotnicze, prawo medyczne, prawo międzynarodowe, prawo naukowe, prawo o ruchu drogowym, prawo o szkolnictwie wyższym, prawo ochrony środowiska, prawo podatkowe, prawo prasowe, prawo rolne, prawo upadłościowe, prawo wyznaniowe.
Prawo jest wyrazem konieczności uporządkowania życia społecznego i poddania go pewnym regułom, by umożliwiało istnienie i możliwie należyte funkcjonowanie społeczności państwowej, bardzo zróżnicowanej, której członkowie mają odmienne potrze-by i aspiracje, w których dochodzi do rozmaitych konfliktów i zagrożeń, zarówno biologicznej jak i społecznej egzystencji grupy. Różne systemy norm prawnych wprowadzają element ładu we wzajemnych stosunkach między ludźmi. Normy prawne, podobnie jak powszechnie uznawane i akceptowane normy moralne, normy religijne czy nor-my obyczajowe nie mają jednak wyłączności na regulowanie ludzkich zachowań. Nie-mniej jednak prawo normuje dziś niemal wszystkie dziedziny życia społecznego.